دستت را بشوي.

دو برادر مؤمن يك پدر و يك پسر به عنوان مهمان وارد بر اميرالمؤمنين عليه‏السلامشدند ، با آنان غذا خورد و اين برنامه در عصر رياست حضرت بود . چون از غذا فارغ شدند ، قنبر طشت و ابريق و حوله‏اى آورد ، تا مهمانان دست خود را بشويند ، حضرت از جا برخاست و ظرف آب را از قنبر گرفت و به طرف پدر آمد و فرمود : دستت را بشوى ، آن مرد سر به زير انداخت و عرضه داشت : يا على ! تو با اين عظمت و من با اين مسكنت ، چگونه دستم را بگيرم و تو آب بريزى ؟ حضرت فرمود : بنشين و دستت را بشوى كه خداوند ناظر اين معناست كه برادرى به خدمت برادرش برخاسته و به اين خاطر در بهشت ده برابر مزد برايش معين فرموده كه كارگران بهشت به خدمتش برخيزند . سپس فرمود : تو را به عظمت حقى كه دارم قسم مى‏دهم به آن حقى كه مى‏شناسى و بزرگ مى‏دانى كه آن چنان دست بشوى كه انگار قنبر بر دستت آب مى‏ريزد ، بالاخره آن مرد با كمك حضرت مولا دست خود را شست ، سپس ابريق و طشت را به محمّد حنفيه داد و فرمود : اگر پسر به تنهايى مهمانم بود دستش را مى‏شستم اما خداوند دوست ندارد بين پسر و پدر فرقى نگذارم ، پدرت دست آن پدر را آب ريخت ، تو دست پسر را آب بريز . امام عسكرى عليه‏السلام كه اين داستان را نقل مى‏كند مى‏فرمايد : هر كسى در تواضع و فروتنى از على پيروى كند به حق كه شيعه واقعى است.
                       
                                           برگرفته از کتاب داستانهای عبرت آموز استاد حسین انصاریان

نماز و آفت ريا

کليد در دوزخ است آن نماز              که در چشم مردم گزاري دراز

اگر جز به حق مي رود جاده ات       در آتش فشانند سجاده ات   

                                                                

                                                               *بوستان سعدي*

از لغزش ديگري خرسند مباش

از لغزش ديگري خرسند مباش،

زيرا تو نمي داني فردا روزگار براي تو چه تازه اي پيش خواهد آورد.

                                                                           *امام علي(ع)*