شکست از منظر امام خميني(ره)

طنز(وصيت نامه هاي مختلف)

آدم مبادی آداب در صفحه ترحیم: دوستان و بستگان محترم، از اینکه نمی توانم در مجلس ختم خودم حضور یابم از همگی پوزش می طلبم امید به اینکه در آینده این قصور را جبران نمایم ...

آدم آرزو به دل: چون تمام آرزوهایم را به گور می برم، قبر مرا بزرگ بسازید که جای آنها هم باشد.

آدم دانشمند: روی تابوت و کفن من بنویسید این عاقبت کسی است که ز گهواره تا گور دانش بجست ولیکن با نداری ز دنیا دست بشست.

آدم مشکوک: به پزشک قانونی بگویید روح مرا کالبدشکافی کند چون به او مشکوکم.

یک شهروند تهرانی: عبور هرگونه کابل برق، تلفن، لوله آب یا گاز از داخل گور اینجانب ممنوع است.

آدم شاعرمسلک: مرا در چمنزاری سرسبز دفن کنید و بر قبر من پنجره باز کنید می خواهم طلوع و غروب خورشید را نظاره کنم.

آدم جان دوست: کسانی که زیر تابوت مرا می گیرند لطفا هم قد باشند.

آدم خیّر: گواهینامه رانندگی مرا به مستحق بدهید ثواب دارد.

آدم تازه به دوران رسیده: لطفا کفن مرا از پارچه مارکدار انتخاب کنید(مارکش هم معلوم باشد.)

آدم کلاسیک: به مرده شور بگویید مرا با چوبک بشوید چون صابون و پودر، از مظاهر تمدن جدیدند.

برگرفته از؛ مجله خط زندگي

پاينده خداست

                              **** پاینده خداست ****

      بلبلی بنشست بر طرف چمن           هر زمان می گفت با جفت این سخن

     ما ز سرمای زمستان رفته ایم             دل به امید زمستان بسته ایم

     ما رخ زیبای گل خواهیم دید               گل در این بستان بسی خواهیم چید

    این سخن بودش هنوز اندر زبان            با شه ای آمد ربودش ناگهان

    در دهان باشه بلبل گفت باز               عمر کوته بین و امید دراز

    این چنین چیزی است حال و روزگار       کس نمی ماند بجز پروردگار

چرا اکثر گياهان خو‌ش‌بو در هند می روید؟

دو روایت است:

1-  زیرا حضرت حوّا بر کوه مروه فرود آمد گیسوهای خود را گشود پس ان بوی خوش که از بهشت همراه آن بود فروریخت و باد به مشرق و مغرب و اکثرش را بر زمین هند ریخت به این سبب اکثر بوهای خوش از هند می روید.

2-  روایت است که باد جنوب به آن برگی که حضرت آدم عورتش را با آن پوشانیده بود وزید و بوی خوش آن برگ را به هند رسانید و درختان و گیاهان هند را خوشبو گردانید و به این سبب گیاهان خوشبو در هند فراوان می باشد.

                                  

                                                                   *حلیه المتقین، ص 107*