**** پاینده خداست ****

      بلبلی بنشست بر طرف چمن           هر زمان می گفت با جفت این سخن

     ما ز سرمای زمستان رفته ایم             دل به امید زمستان بسته ایم

     ما رخ زیبای گل خواهیم دید               گل در این بستان بسی خواهیم چید

    این سخن بودش هنوز اندر زبان            با شه ای آمد ربودش ناگهان

    در دهان باشه بلبل گفت باز               عمر کوته بین و امید دراز

    این چنین چیزی است حال و روزگار       کس نمی ماند بجز پروردگار